Je kent het vast. Je hebt drie uur gepland voor een taak die je in een half uur had kunnen afronden. Toch is die tijd vreemd genoeg aan het eind van de rit ook echt op. Niet omdat je zo zorgvuldig werkte, maar omdat je bleef schaven, twijfelen en nog eens bijschaven en ondertussen ook nog even je mail checkte. Boh, wat ben jij productief, zeg! Not! Dit is een klassiek gevalletje van de Wet van Parkinson… en nee, dat heeft niks te maken met die vreselijke ziekte.
De Wet van Parkinson is een productiviteitswet die stelt dat werk zich uitzet tot de tijd die je ervoor beschikbaar stelt. Geef je jezelf een taak van een hele middag, dan neemt hij die middag in beslag. Geef je dezelfde taak één uur, dan lukt het vreemd genoeg ook in dat tijdsbestek. Niet doordat je plots efficiënter bent geworden, maar doordat je gedwongen wordt om keuzes te maken. Wat doet er écht toe en wat is vulling, uitstel of perfectionisme vermomd als kwaliteit?
In dit artikel zal ik je wat meer vertellen over de Wet van Parkinson: wat het is, waarom dit satirische idee uit 1955 nog steeds actueel is en hoe je de wet kunt inzetten om productiever te worden. Het ligt allemaal besloten in twee termen: efficiency en effectiviteit.
Wat komt aan bod:
- Wat is de Wet van Parkinson?
- Waarom klopt Parkinson’s Law nog steeds: tijd opmaken die we gekregen hebben
- Kernpunt Parkinson’s Law: het verschil tussen efficiency and effectivity
- Wat zijn voorbeelden van de Wet van Parkinson in organisaties?
- Hoe herken je de Wet van Parkinson in je eigen werk?
- Hoe kun je deze wet inzetten om productiever te worden? (6 tips)
- Hoe kun je jezelf trainen om de Wet van Parkinson bewust te benutten? (3 tips)
- Hoe combineer je de Wet van Parkinson met andere productiviteitstechnieken?
- Wat zijn de valkuilen als je deze wet negeert?
- Kan de Wet van Parkinson als laatste ook voor persoonlijke taken werken?
- De Wet van Parkinson bepaalt dus of je bezig bent met wat er echt toe doet
- Veelgestelde vragen over de Wet van Parkinson
Wat is de Wet van Parkinson?
De Wet van Parkinson stelt dat werk zich uitbreidt tot de tijd die je ervoor hebt vrijgemaakt. Geef jezelf bijvoorbeeld een week voor een simpele taak en raad eens, je gebruikt die hele week. Niet omdat het nodig is, maar omdat je de tijd ervoor hebt. Neem het schrijven van een korte e-mail die je eigenlijk in tien minuten kunt doen. Zet je er een uur voor in je agenda dan poets je zinnen tot ze glimmen, check je je woordkeuze drie keer en herlees je ook nog eens alles nog eens omdat je tijd over hebt. Of denk aan vergaderingen die standaard een uur duren, terwijl de kern in twintig minuten helder is. Er wordt gepraat over koetjes en kalfjes, omdat de klok het toestaat terwijl besluiten allang genomen zijn. Je leest het al: tijdverspilling pur sang.
Tijd is geen neutrale factor maar een elastiek. Hoe meer ruimte je geeft hoe langer alles wordt.
De truc is niet harder werken maar slimmer begrenzen, want schaarste dwingt tot focus en focus levert resultaat op.
Hoe komt het toch dat we menen de tijd te moeten invullen die ons gegeven is? Parkinson legt het je uit:
Wil je meer weten over de Wet van Parkinson, maar heb je geen zin in lezen? Geen zorgen! Ik heb ook een uitgebreide video erover gemaakt. Check hem hier:
https://youtu.be/IfETnp9brwU
Waarom klopt Parkinson’s Law nog steeds: tijd opmaken die we gekregen hebben
De Wet van Parkinson stamt uit 1958 en is verzonnen door de Britse historicus en schrijver Cyril Northcote Parkinson. Tijdens zijn loopbaan botste Parkinson voortdurend op bureaucratische prietpraat en precies daaruit vloeide zijn meest invloedrijke publicatie voort: Parkinson’s Law: The Pursuit of Progress. Het boek bouwde voort op een humoristisch stuk dat hij eerder had gepubliceerd in 1955.
De productiviteitswet kwam voort uit een simpele maar scherpe observatie van Parkinson: hoe kon het namelijk dat de Britse ambtenarij bleef aanzwellen, terwijl het imperium zelf juist terrein verloor? Volgens de historicus lag dat aan twee oorzaken. Zodra het werk toenam, koos een manager of ambtenaar niet voor extra concurrentie, maar voor meer mensen onder zich. Tegelijkertijd bedachten managers en ambtenaren moeiteloos nieuwe taken voor elkaar, want leegte voelde verdacht.
Werk gedraagt zich daarbij opvallend flexibel: het groeit vanzelf mee met de beschikbare tijd of binnen bureaucratische systemen met het aantal medewerkers.
Waarom nog steeds actueel?
Waarom is echter deze regel uit de jaren ‘50 nog steeds van toepassing op de huidige manier van werken? Een studie van Brannon, Hershberger en Brock laat zien dat als we een taak krijgen, we meer rekening houden in onze planning met hoeveel tijd we voor een taak gekregen hebben dan met de hoeveel tijd die deze taak eigenlijk zou moeten kosten.
Deze mindset leidt steevast tot tijdverspilling en logge werkprocessen.
Deze houding ontstaat meestal doordat wij als mensen denken dat elke minuut die beschikbaar is ook opgebruikt moet worden om een taak af te ronden, zelfs wanneer het werk allang klaar had kunnen zijn.
Je verspilt dus eigenlijk kostbare tijd zo. “Misschien, maar ik lever in ieder geval kwaliteit in.” Hm, really? Is dat zo? Ik ga daarop in aan de hand van het kernpunt in de Wet van Parkinson: het verschil tussen efficiëntie en effectiviteit.
Efficiëntie is snel de ladder opklimmen. Effectiviteit is checken of die ladder tegen de juiste muur staat. Kortom: het bekende HOE doe ik het vs WAAROM doe ik het? #timemanagement #productiviteit #effectiviteit #Efficiency
— Tijdwinst.com (@tijdwinst) February 10, 2026
Kernpunt Parkinson’s Law: het verschil tussen efficiency and effectivity
Een kernpunt binnen de Wet van Parkinson is het verschil tussen twee begrippen: efficiëntie en effectiviteit. Wat is dan het verschil tussen efficiëntie en effectiviteit volgens Parkinson? Parkinson bedoelt met efficiency: iets zo zuinig, snel of gestroomlijnd mogelijk doen binnen het bestaande systeem.
Het gaat om de hoe-vraag: hoe voer je een taak uit met zo min mogelijk tijd, geld of moeite?
Hij beschrijft efficiëntie vaak ironisch: organisaties proberen processen te optimaliseren, maar eindigen juist met extra regels, extra overleg en meer gedoe. Je kunt perfect efficiënt zijn in het doen van irrelevante dingen, aldus Parkinson.
Daarom is effectiviteit volgens Parkinson belangrijker, want dit begrip gaat over de juiste dingen doen en niet over foute dingen juist doen.
Effectiviteit is de wat- en waarom-vraag. Richt je je inspanningen op wat er werkelijk toe doet of ben je bezig met het perfectioneren van ruis?
Effectiviteit gaat dus over resultaat: draagt dit werk daadwerkelijk bij aan het hogere doel? Ik merk vanuit mijn ervaring als trainer en docent dat we in Nederland vaak beginnen met taken die we shit vinden en dat we proberen deze taken maar zo goed mogelijk uit te voeren. Eigenlijk moet je je echter afvragen: heeft deze bull shit task (zoals ik ze beschrijf in mijn boek Full Focus op wat echt belangrijk is) wel bestaansrecht? Moet ik deze wel uitvoeren?
Het verschil is dus kort gezegd: efficiëntie gaat over dingen op een juiste manier doen, terwijl effectiviteit gaat over de juiste dingen doen. Parkinson waarschuwt bedrijven dan ook dat zonder effectiviteit na te streven efficiency een wassen neus is; een ware valkuil. En laat dat nu net de valkuil zijn waar veel bedrijven intrappen…
Wat zijn voorbeelden van de Wet van Parkinson in organisaties?
Parkinson stelt dat organisaties vaak liever efficiency najagen, omdat dat tastbaar en meetbaar voelt, maar dat ze daardoor juist afdrijven van effectiviteit. Ze zijn dus bezig met nutteloze dingen goed uit te voeren. Bedrijven kunnen wel steeds sneller en strakker organiseren, maar als het onderliggende werk eigenlijk geen waarde toevoegt… waar ben je dan mee bezig?
In Parkinsons woorden: bureaucratie groeit autonoom en vult haar eigen tijd, ongeacht het nut ervan. Efficiëntie in een zinloos proces blijft echter zinloos.
Parkinson was daarom sceptisch over klassiek time management binnen organisaties dat vooral draait om uren vullen en schema’s dichtplakken, omdat dat efficiënt lijkt maar zelden effectief is.
Met andere woorden, wie tijd als een elastiek behandelt krijgt rek, wie tijd bewust begrenst dwingt focus af.
Echte productiviteit gaat volgens hem niet over langer bezig zijn maar over scherper kiezen, duidelijke grenzen stellen en snappen wat het werk daadwerkelijk bijdraagt aan de uiteindelijke doelen. Dus niet zo zeer nadenken over efficiëntie (hoe pakken we dit aan?), maar meer kijken naar effectiviteit (wat doen we en waarom?)
Voorbeeld Wet van Parkinson in organisaties
Meetings die standaard de tijd vullen zonder dat zinvol zijn of taken die gepland worden zonder dat nagedacht wordt over het nut / bestaansrecht van die taak
Hoe komt dit allemaal nu tot uiting in je eigen taken en werkzaamheden? Dit zijn de overduidelijke signalen:
Bekijken op Threads
Hoe herken je de Wet van Parkinson in je eigen werk?
“Leuk om te weten wat de Wet van Parkinson inhoudt, Björn, maar hoe herken ik de Wet van Parkinson in mijn eigen werk?” Typische signalen dat je met de Wet van Parkinson te maken hebt in jouw werk zijn:
- Je werk duurt altijd langer dan je verwacht.
- Je schuift taken vooruit, als er geen harde deadline is.
- Je planning komt structureel in de knel.
- Je voelt dat je constant “bezig” bent zonder echt op te schieten.
- Je verliest snelheid bij routinetaken.
- Je vraagt je af wat het nut is van bepaalde taken die je uitvoert.
Hoe verhoudt de Wet van Parkinson zich tot perfectionisme?
Perfectionisme en de Wet van Parkinson zijn dikke vrienden, omdat ze elkaar perfect versterken. Geef een perfectionist te veel tijd voor een taak en die tijd wordt ook echt gevuld, niet met betere keuzes maar met extra twijfel, herformuleringen en eindeloos schaven aan details die niemand mist.
Hoe ruimer de deadline, hoe meer mentale speelruimte er ontstaat om nog nét iets te verbeteren, nog één bron te checken of nog eenmaal alles door te lezen.
Die extra ruimte voelt productief en een weg naar perfectie, maar is vaak niets meer dan uitstel in een net pak.
De waarheid is dat kwaliteit zelden lineair meegroeit met de hoeveelheid tijd die je erin stopt.
Na een bepaald punt levert elke extra minuut vooral vermoeidheid en verlies van scherpte op, geen inhoudelijke winst. De Wet van Parkinson legt daarmee het grootste misverstand van perfectionisme bloot, namelijk dat meer tijd automatisch beter werk oplevert.
Parkinson’s Law helpt je echter ook productiever te worden. Hoe? Nou, zo:
Hoe kun je deze wet inzetten om productiever te worden? (6 tips)
“Oké, allemaal goed en wel, maar hoe kan ik de Wet van Parkinson dan gebruiken om productiever te worden?” Begrijp me niet verkeerd: Parkinsons Wet is echt niet alleen kommer en kwel. Je kunt deze regel namelijk ook in je voordeel gebruiken om je productiviteit een boost te geven. Dit doe je zo:
1. Met kortere deadlines
Een slimme manier om de Wet van Parkinson voor je te laten werken, is jezelf harde deadlines op te leggen, want die dwingen je tot scherpere keuzes maken.
Voorbeeld:
NIET: “Ik begin zo snel mogelijk aan Full Focus te schrijven.”
WEL: “Voor het eind van de week wil ik drie hoofdstukken van Full Focus af hebben.”
Daarmee haal je de vaagheid uit de taak en zet je jezelf klem op een goede manier. Je aandacht blijft scherper, je tempo hoger en het werk komt daadwerkelijk af.
2. Door werkblokken te begrenzen
Door je werk op te delen in strak afgebakende blokken dwing je focus af, omdat je brein snapt dat er simpelweg geen tijd is om te twijfelen, te herformuleren of doelloos te klikken tussen tabbladen. Een uur is bijvoorbeeld een uur. That’s all you get, honey. Beperk je tijd en je aandacht versmalt automatisch tot wat er nu toe doet.
Voorbeeld:
“Elke dag schrijf ik een hoofdstuk voor mijn boek.”
Zonder duidelijke eindtijd ga je klooien, terwijl je met een helder kader sneller beslissingen neemt en scherper werkt. Grappig genoeg voelt minder tijd vaak ruimtelijker, omdat je niet verdrinkt in mogelijkheden maar vaart maakt.
3. Door te werken met tijdsblokken
Door slim te werken met productiviteitsmethoden als time blocking of time boxing, kun je ook meer bereiken in minder tijd. Zodra je een taak een vast tijdvak geeft, stopt je brein met rekken, omdat het weet dat uitstel geen optie meer is. Time blocking helpt je daarbij om verwante taken te clusteren, waardoor je minder schakelt (multitaskt) en meer flow ervaart.
Voorbeeld time blocking:
“Van negen tot elf werk ik aan mijn boek.”
Time boxing gaat nog een stap verder, omdat je vooraf beslist wanneer iets klaar moet zijn, los van hoe perfect het voelt. Dat is confronterend ja, maar ook bevrijdend. Je maakt sneller keuzes, je gaat recht op je doel af en je laat details los die weinig toevoegen.
Voorbeeld time boxing:
“Tussen negen en elf wil ik hoofdstuk 3 van mijn boek geschreven hebben.”
4. Door scoping te minimaliseren
De Wet van Parkinson werkt pas echt in je voordeel als je scoping minimaliseert.
Scoping is het vooraf bepalen wat een taak wel is en vooral wat niet, dus het scherpe kader waarbinnen je werkt.
Geen vage opdracht als “even een artikel schrijven”, maar een duidelijke afbakening: hoeveel woorden, welk doel, welk publiek, wanneer klaar. Zodra dat kader scherp staat, verdwijnt de ruimte voor uitstelgedrag. Door bewust klein te scopen dwing je jezelf om te leveren binnen de beschikbare tijd, omdat er simpelweg minder speelruimte is om te blijven tweaken.
Voorbeeld:
“In de ochtend schrijf ik een hoofdstuk en in de middag verbeter ik hem.”
5. Door interne deadlines voor externe deadlines te leggen
Een externe deadline is de harde afspraak met de buitenwereld, zoals een presentatie voor een klant of een artikel dat op een vaste datum online moet. Een interne deadline is de afspraak die je met jezelf maakt, vaak flexibeler en daarom ook het eerste slachtoffer van uitstelgedrag. Zet je die interne deadline ruim voor de externe, dan dwing je focus af waar anders ruimte zou ontstaan voor eindeloos schaven.
Voorbeeld:
Voor Full Focus had ik de interne deadline op 25 mei gezet, maar de externe deadline voor mijn uitgever stond pas op 25 juni ingepland. Zo had ik genoeg tijd om zelf nog eens door alles heen te lopen en mijn tweede lezer feedback te laten geven.
Je brein krijgt een duidelijke finishlijn en dat maakt beslissen makkelijker, omdat perfectie ineens duur en voortgang aantrekkelijk voelt. Is het al goed genoeg? Ja, want je interne deadline nadert. Je creëert hiermee een gezonde tijdsdruk zonder stress, met als resultaat dat je beter presteert in minder tijd.
6. Door besluiten met tijdslimiet nemen
Ook beslissingen die geen duidelijk eindpunt hebben, rekken uit tot je ze uiteindelijk uitstelt of overcompliceert, omdat je brein ruimte heeft om nog even te twijfelen. Door een klok op je keuze te zetten dwing je jezelf om snel te overwegen wat echt belangrijk is, waardoor je onnodige details negeert en voortgang maakt.
Voorbeeld:
“Aan het einde van dit overleg nemen we een besluit over of we de investering wel of niet doen.”
Door bottlenecks te voorkomen met vaste routines
De Wet van Parkinson werkt in je nadeel zolang je taken ongestructureerd laat rondzwerven, maar je kunt hem in je voordeel gebruiken door vaste routines in te bouwen. Door terugkerende taken op vaste momenten te plannen, voorkom je dat deze klussen onverwacht je hele week vervuilen. Zo ontstaat er ruimte om grotere projecten gefocust aan te pakken, zonder dat je steeds wordt opgehouden door kleine, maar tijdrovende taken.
Voorbeelden:
- Iedere ochtend en avond je mail checken.
- Focustaken plannen in de ochtenden.
- Wekelijkse reflectie op vrijdagnamiddag.
Routines creëren een bottleneck voordat die ontstaat, zodat je energie niet verspild wordt aan het constant schakelen tussen urgente en belangrijke zaken.
Het klinkt allemaal zo makkelijk deze tips, maar het is toch wel lastig om ze toe te passen. Daarom leer ik je ook nog 3 extra tips hoe je jezelf kunt trainen om de productiviteitswet bewust in te zetten:
Onderscheid maken in wat voor jou urgent is en belangrijk, dat doe je door prioriteiten te stellen. Ik leg je in deze video uit waarop je moet letten.
Hoe kun je jezelf trainen om de Wet van Parkinson bewust te benutten? (3 tips)
Je kunt jezelf trainen om de Wet van Parkinson bewust te benutten door klein te beginnen. Maak eerst eens een lijst met alles wat je doet of deze week al gedaan hebt. Maak hierbij een onderscheid tussen taken en projecten. In mijn eerste boek Elke dag om 15.00 klaar omschrijf ik een taak als:
“Een actie die je kunt uitvoeren om een bepaald einddoel te behalen.”
Projecten daarentegen kun je niet “doen”. Projecten kun je wel opdelen in verschillende acties die je kunt uitvoeren.
Als je alles opgeschreven hebt, vraag je dan ten tweede eens af: “WAAROM doe ik dit? Heeft deze actie wel bestaansrecht? Bereik ik door het uitvoeren hiervan een doel?” Is je antwoord op deze vragen “nee”? Dan in godsnaam: weg ermee.
Is je antwoord “ja?” Dan is het nu tijd om te kijken of je wel efficiënt met je taken bezig bent. Stel je nu dus pas de vraag: “HOE voer ik een actie uit? Besteed ik meer tijd aan een taak dan dat hij eigenlijk nodig heeft?” Word je bewust van hoe je je taken doet en hoeveel tijd je aan deze taak kwijt wilt zijn. Plan hem dan in je agenda in.
Door te werken met tijdsblokken visualiseer je je werkzaamheden.
Het visualiseren van je taken in je agenda helpt je, omdat je direct ziet wat er op je bord ligt en hoeveel tijd je echt hebt.
Zodra taken zichtbaar en concreet worden, kun je realistischer inschatten hoeveel werk iets kost en voorkom je dat je jezelf overvraagt.
Het geeft structuur aan je dag en maakt het makkelijker om prioriteiten te stellen, omdat je niet langer vertrouwt op je geheugen of vage plannen. Bovendien helpt het om tijdsblokken te reserveren voor belangrijke taken, zodat ze niet wegglijden tussen kleinere klusjes.
Door een visuele weergave van je planning krijg je overzicht, voel je minder stress en kun je je aandacht echt richten op wat er toe doet in plaats van constant te schakelen tussen losse to-do’s.
Kun je Parkinsons Wet ook “misbruiken”?
Zitten er nu ook haken en ogen aan Parkinsons productiviteitswet? Ja, die zijn volgens mij ook aanwezig. Je kunt namelijk taken en meetings die jij niet nuttig vindt heel bewust met een korter tijdsblok inplannen of minder frequent inplannen. Zo zeg je tegen jezelf: “Mooi, deze productiviteitswet even ingezet om tijd te besparen.” Chapeau voor jou, maar feitelijk lost dit niks op. Het voelt efficiënt, je hebt het gevoel dat je productief bent geweest, terwijl de kern van de taak of het overleg gewoon blijft liggen, namelijk: was de taak/meeting überhaupt wel belangrijk en nodig? Het gevaar is dat je jezelf voor de gek houdt en structureel zaken uitstelt of afraffelt, omdat je alleen naar de klok kijkt in plaats van naar de waarde van wat er gedaan wordt.
Hoe combineer je de Wet van Parkinson met andere productiviteitstechnieken?
Ondanks dat het begon als een satire, eindigde de Wet van Parkinson als een populaire productiviteitswet en daardoor kun je hem prima combineren met bekende productiviteitstechnieken, zoals:
De Pomodoro techniek
De kracht van de Pomodoro-techniek zit hem in het creëren van gefocuste tijdsblokken zonder dat je alles af hoeft te maken.
Bij de Pomodoro methode kies je een blok van bijvoorbeeld 25 minuten waarin je je volledig op één taak focust, daarna neem je een korte pauze.
Die afgebakende tijd activeert de Wet van Parkinson, omdat je automatisch efficiënter werkt binnen het beschikbare tijdsbestek, zelfs als de taak nog niet klaar is. Het dwingt je om prioriteiten te stellen, overbodige stappen te schrappen en progressie te boeken in plaats van eindeloos te blijven sleutelen.
Time blocking
Time blocking is een time management methode, waarbij je je dagen verdeelt in tijdsblokken. In die tijdsblokken focus je je op één taak of op een bundeling van soortgelijke taken. Dat ziet zo uit:
Door je dag op te delen in strakke blokken waarin je specifieke taken plant, creëer je automatisch een deadline waar je naartoe werkt. Hierdoor vervalt uitstelgedrag, omdat je weet dat de tijd beperkt is en je focus tijdelijk volledig op één ding ligt. Time blocking dwingt je bovendien om keuzes te maken; je kunt niet alles in één blok in je agenda proppen, waardoor je taken beter prioriteert. Zo benut je de Wet van Parkinson bewust: taken rekken zich niet uit tot de eindeloze marge van je dag, maar krijgen precies de ruimte die ze nodig hebben.
Warren Buffet lijsten
Warren Buffet is een Amerikaanse zakenman en filantroop. “Wat heeft die te maken met de Parkinsons productiviteitswet dan?” Laat me dit illustreren met een citaat van hem:
“Do not save what is left after spending, but spend what is left after saving.”
Warren doelde hiermee op geld, maar het is zeker ook van toepassing op je tijd. Je kunt niet meer “tijd uitgeven” dan je in een werkweek hebt. Warren Buffett leert ons eigenlijk onze tijd te budgetteren met een basisplanning, waarin vaste lasten standaard zijn opgenomen en ruimte wordt gelaten voor ad hoc klussen.
Met het principe van “niet meer tijd uitgeven dan je hebt” in mijn achterhoofd heb ik voor mezelf en mijn medewerkers een Warren Buffet lijst opgesteld, die we samen eens in de zoveel tijd nalopen. Op deze lijst schrijven we allemaal op wat onze taken zijn en hoeveel tijd we hieraan kwijt zijn gemiddeld.
Door deze lijst periodiek na te gaan, kan ik heel goed zien waar ik tijd verlies en hoe dit aangepakt kan worden. Bovendien zie ik zo in een oogopslag of ik me nog wel bezighoud met de dingen die voor mij van belang zijn en hoe ik dit anders kan doen.
Zo kan ik besluiten om minder tijd voor bepaalde taken in te plannen of taken helemaal te schrappen. Hierdoor weet ik zeker dat ik me altijd bezig houd met belangrijke dingen en niet alleen maar met de bull shit tasks. Het mooie is dat je zo niet alleen je productiviteit verhoogt, maar ook voorkomt dat taken vanzelf langer duren dan nodig, precies zoals Parkinsons Wet stelt.
“Nou, ik besteed wat meer tijd aan mijn taken dan misschien nodig is… so what?” Aan het negeren van deze productiviteitswet hangen wel wat valkuilen, hoor. Ernst is geboden, want:
Wat zijn de valkuilen als je deze wet negeert?
De Wet van Parkinson werkt alleen zolang je scherp blijft op wat echt telt, omdat bureaucratie zich autonoom uitbreidt en de beschikbare tijd vanzelf opvult, ongeacht het nut van de activiteit. Vaak gebeurt dit uit betrokkenheid, tijdsopvulling of zorgvuldigheid, waardoor uren die eigenlijk niet nodig zijn gewoon worden gemaakt. Het probleem is dat die uren ook betaald moeten worden, waardoor verspilling niet alleen je productiviteit aantast maar ook je budget. Zonder bewust ingrijpen sluipt deze valkuil ongemerkt binnen en voordat je het weet, besteed je meer tijd aan bijzaken dan aan wat er echt toe doet.
Voorbeeld:
Ik sprak laatst bijvoorbeeld iemand bij een zorginstelling, die me vertelde dat er jaarlijks een standaard mail gemaakt wordt naar de verwijzer om de zorg voor patiënten te verlengen voor het geval de zorgverzekeraar hier naar zou vragen.
Alleen… de verzekeraar vraagt daar nooit naar, omdat het helemaal geen vereiste is. Deze regel is ooit verzonnen door een bureaucraat, die zich wilde indekken (just in case…), maar nu zorgt het alleen maar voor veel onnodige administratieve rompslomp. Gevolg? Mensen zijn efficiënt bezig met iets nutteloos, maar niet bezig met de juiste taken (zoals de zorg voor de patiënt bijvoorbeeld?).
Kan de Wet van Parkinson als laatste ook voor persoonlijke taken werken?
Ik heb dit artikel vooral gericht op taken op werkvlak, maar dat betekent niet dat je de productiviteitswet van Parkinson niet ook op privé taken kunt toepassen om productiever te worden. Ik neem even een stom voorbeeld als je kast opruimen. Het begint bij een deadline stellen, want anders begin je nooit aan dat vervelende klusje. Plan bijvoorbeeld je vrije middag voor dit klusje vrij: “Vanmiddag tussen 15-17 uur ruim ik mijn hele kledingkast op.” Je hebt een tijd bepaald en zet ook een vuilniszak klaar, zodat eventuele hindernissen om te beginnen al uit de weg geruimd zijn.
Maar dan begin je… Je hebt twee uur de tijd en je hebt gelukkig niet zo’n grote kledingkast. Dan kun je ook nog snel even dat net binnen komende Whatsapp-bericht lezen, toch? Nee, dat kan niet! Je houdt je voor dat je maximaal 2 minuten bij ieder kledingstuk hebt om een besluit te nemen (Should I stay or should I go? zoals dat nummer van The Clash ook gaat). Je zult zien dat door aan de taak een tijd te koppelen je het veel makkelijker zult vinden om effectief door die kast heen te gaan (dan ben je ook sneller klaar en heb je meer tijd om hierna nieuwe kleding te bestellen; kleine successen moeten immers ook gevierd worden).
De Wet van Parkinson bepaalt dus of je bezig bent met wat er echt toe doet
Is er nu wetenschappelijk bewijs voor deze productiviteitswet? Zover ik heb kunnen vinden, is er geen echt wetenschappelijk bewijs dat de Wet van Parkinson onweerlegbaar bevestigt. Er zijn wel genoeg anekdotische bewijsstukken en studies uit de gedragswetenschappen die Parkinson’s Law ondersteunen. Of er nu concreet bewijs is of niet, het neemt niet weg dat de Wet van Parkinson in veel gevallen optreedt. Denk zelf maar eens aan een eigen situatie, waarin je voor iets een bepaalde tijd ingecalculeerd had om er vervolgens achter te komen dat je dit net zo goed in een korter tijdsbestek had kunnen uitvoeren.
De Wet van Parkinson laat je zien waarom efficiency zonder effectiviteit een lege huls is. Je kunt taken nog zo strak en slim uitvoeren, maar als ze niet bijdragen aan wat echt telt, ben je vooral goed bezig met onzin. Effectiviteit vraagt dat je eerst denkt, wat maakt vandaag daadwerkelijk verschil en pas daarna hoe snel of goed je het doet. Dat voelt ongemakkelijk, omdat het betekent dat je dingen moet schrappen waar je stiekem handig en productief in bent geworden (maar die eigenlijk totaal zinloos zijn). Toch is dit precies waar grip op je tijd ontstaat. Je stopt namelijk met efficiënt rondjes te rennen en kiest bewust waar je tijd en aandacht naartoe gaan, omdat druk zijn geen doel is maar een bepaalde richting kiezen wel.
Björn Deusings,
Time management expert & coach persoonlijke effectiviteit
Ben jij ook klaar met zinloze dingen goed te doen?
Wil jij nu ook meer aandacht besteden aan effectiviteit? Wil je je tijd zo indelen dat je bezig bent met de belangrijke zaken? Volg dan een eendaagse cursus time management bij ons.
Wat leer je:
- Uitstelgedrag slim vóór zijn: krijg inzicht in waarom je blijft uitstellen en ontdek hoe je dit ondermijnende mechanisme duurzaam doorbreekt.
- Prioriteiten stellen: breng focus aan in je taken en besteed je tijd aan wat daadwerkelijk verschil maakt.
- Doordachte planningsmethodes: richt je dagen zo in dat je niet alleen productiever wordt, maar ook meer tevreden bent over wat je afrondt.
- Praktische hulpmiddelen voor time management: leer werken met tools en technieken die je werkproces vereenvoudigen en je doelen versneld binnen handbereik brengen.
- Grenzen bewaken en duidelijk nee zeggen: ontwikkel assertiviteit rondom je tijd, zonder excuses of knagend schuldgevoel.
Meld je vandaag nog aan en begin direct weer met taken die echt een verschil maken.
Veelgestelde vragen over de Wet van Parkinson
-
Wat is de Wet van Parkinson?
De Wet van Parkinson stelt dat werk de neiging heeft om zich uit te rekken tot de beschikbare tijd, waardoor taken langer duren dan nodig is. Dit komt omdat mensen zich vaak richten op efficiëntie (dingen goed uitvoeren) in plaats van op effectiviteit (de juiste dingen uitvoeren).
-
Wat is de trivialiteitswet van Parkinson?
Dezelfde Parkinson schreef ook over bike shedding oftewel de trivialiteitswet van Parkinson. Deze regel stelt dat we de neiging hebben om onevenredig veel tijd te besteden aan trivialiteiten (onbelangrijke details), terwijl we de zaken die er echt toe doen laten liggen.
-
Wat is de wet van optimalisatie van Parkinson?
Met de Wet van Optimalisatie bedoelde Parkinson dat je bewust strakke deadlines moet stellen om taken sneller en efficiënter uit te voeren. In plaats van tijd te laten uitbreiden, gebruik je de wet juist om jezelf te dwingen gefocust te werken en verspilling te minimaliseren.
-
Wat is de Wet van Murphy?
De Wet van Murphy stelt dat alles wat verkeerd kan gaan, ook daadwerkelijk verkeerd gaat. Deze opvatting is afkomstig van de Amerikaanse ingenieur Edward A. Murphy. Het herinnert ons eraan dat we rekening moeten houden met onvoorziene fouten en tegenslagen.
Wet van Murphy voorbeelden:
- Als je met je verkeerde been uit bed stapt, stap je van pechgeval in pechgeval.
- Je plant een uurtje voor een teamoverleg, maar iemand komt te laat, de projector werkt niet of de discussie dwaalt af.
- Je bereidt een belangrijke presentatie voor en precies als je begint, crasht je laptop of valt de stroom uit.
-
Hoe helpt time blocking of werken met deadlines om de Wet van Parkinson te doorbreken?
Door je tijd in blokken te verdelen (time blocking), creëer je kunstmatige grenzen. Je dwingt focus af en voorkomt dat taken zichzelf “volzuigen” met onnodige details. Deadlines werken op dezelfde manier: ze geven een concreet einde waardoor je automatisch prioriteiten stelt en je tijd efficiënter gebruikt.
-
Waarom werkt het zetten van strakke deadlines zo goed?
Het stellen van strakke deadlines werkt om twee redenen. Ten eerste houden mensen van een uitdaging; dit roept motivatie op en bevordert focus. Ten tweede houdt ons brein van duidelijkheid. Een helder eindpunt maakt een abstract doel tastbaar en daardoor makkelijker te overzien en te behalen.
-
Is de Wet van Parkinson een excuus voor uitstelgedrag of juist een oplossing?
Dat hangt af van je perspectief. Veel mensen gebruiken de Wet van Parkinson als excuus voor uitstelgedrag (“Ik had meer tijd, dus ik heb het gefinetuned“). Echter, de wet is juist een oplossing als je hem bewust inzet: door strakke deadlines te stellen en je tijd te blokken, dwing je jezelf om de beschikbare tijd optimaal te benutten in plaats van taken te laten uitdijen.
Wie zijn wij? | Tijdwinst.com
Tijdwinst.com is hét trainingsbureau voor slimmer (samen)werken. Door heel Nederland bieden we diverse (online) trainingen aan, van timemanagement en assertiviteit tot gesprekstechnieken en snellezen. Benieuwd wat wij voor jou kunnen betekenen? Bekijk onze website of blogs en schrijf je direct in voor een van onze (digitale) trainingen.
- 1-daagse training Time Management | Blog
- 1-daagse training Assertiviteit | Blog
- 1-daagse training Gesprekstechnieken | Blog
- 1-daagse training Feedback Geven | Blog
- 1-daagse training Snellezen, Mindmapping en Geheugentechnieken | Blog
- 1-daagse training Slimmer werken met AI | Blog
